Hayvana insan gibi davranmak doğru mu?

Yatak, kıyafet, tabaktan aynı yemek. Sevgi bazen hayvanı insanın küçüğü yapar. Köpek bunu reddetmez. Reddetmemesi, bunun ona iyi geldiği anlamına gelmez. Onun saati yürüyüştür, kokudur, kendi türünden bir oyundur. Sürekli kucakta tutulan, hiç yorulmayan, sofradan baharatlı lokma alan bir hayvan sakin görünür, bedeni ise zorlanır. İnsan gibi davranmak ilgi göstermek değildir. İlgi, onun dilini öğrenmektir. İsim, sınır, aynı kapıdan çıkma saati. Kıyafet üşüyen bir köpeği ısıtabilir. Her güne kostüm ise sahibin keyfidir. Yatağı paylaşmak da evden eve değişir. Biri rahat uyur, öteki tüy ve koku kaldıramaz. Ortak bir minder, iki tarafı da idare eder. Asıl çizgi sağlıkta durur. Soğan, çikolata, yağlı sofralık, onun tabağı değildir.

Sevgi bazen “hayır” demektir. Hayvan evin eşyası da değildir. Kapı açılınca koşacak yeri, yalnız kalınca sığınacağı köşesi olmalıdır. İnsanlaştırınca bağ artar. Sınır konmazsa bağ, bağımlılığa döner. İyi bakım, onu küçük bir insan yapmak değil, köpek olarak ciddiye almaktır.