İçindekini yaz,
“ben de” diyenleri gör

Arkadaş grubumuzda herkes bir şey planlarken "gelemem" diyorum çünkü aslında gitmeyi çok istediğim hâlde reddedilirim diye korkuyorum. Teklif edilmesini bekliyorum.

Okulda sürekli kendime güveniyormuş gibi davranıyorum ama sınıfın önünde konuşmadan önce elim titriyor. Kimse fark etmesin diye her seferinde cebime saklıyorum.

Hasta olduğumu söyleyip işe gitmedim ve bütün günü parkta oturup kitap okuyarak geçirdim. Hayatımın en huzurlu günlerinden biriydi, şimdi tekrar yapmak istiyorum.

Eski sevgilimin profilini hâlâ arada kontrol ediyorum, sonra da bunun için kendime kızıyorum. Sayfayı kapatıp ertesi gün yine açıyorum. Bırakmak sandığımdan zor.

Geceleri herkes uyuyunca kendi kendime sesli konuşuyorum, bazen de hayali bir röportaj veriyorum. Kimseye söylemedim ama bu beni çok rahatlatıyor.

En yakın arkadaşımın doğum günü sürprizini unuttum ve "çok yoğundum" diye yalan söyledim. Gerçekte telefonumda oyun oynuyordum. Hâlâ özür dileyemedim.

Annemin yaptığı yemeği beğenmiyormuş gibi davranıyorum ama aslında dünyanın en güzel yemeği. Yıllar sonra eksikliğini hissedeceğimi şimdiden biliyorum.

Toplantıda söylediğim fikir benim değildi, bir arkadaşımın önerisiydi. Herkes alkışlayınca düzeltemedim. Aradan aylar geçti ve hâlâ vicdan azabı çekiyorum.

Sınavdan önce hiç çalışmadığımı herkese söyledim ama aslında gece sabaha kadar ders çalışmıştım. Çalışkan görünmek yerine rahat görünmek daha havalı geliyordu.

Aylardır konuştuğum kişiye hislerimi söyleyemiyorum. Her mesajında kalbim hızlanıyor ama arkadaşlığımız bozulur diye susuyorum. Belki o da aynısını düşünüyordur.