Eski oyunlar mı güzeldi, biz mi çok eğleniyorduk?

Geçen gün çocukken oynadığım bir oyunu yeniden açtım. Müziğini duyar duymaz yüzüm güldü, daha menüdeyken eski arkadaşlar aklıma geldi. Oynayınca bazı yerleri hatırladığımdan daha zor, bazılarını da daha basit buldum. Eskiden saatlerce başından kalkmazdık, şimdi yarım saat sonra kapattım. Yine de bıraktığı his çok güzeldi; sanki eski mahalleden geçmişim gibi oldu.

Sizce özlediğimiz gerçekten oyunların kendisi mi, o zamanki hayatımız mı? Okuldan gelip çantayı bırakıp oynadığımız rahatlığı şimdi bulamıyoruz belki. Eski bir oyuna dönünce aynı keyfi yeniden yakaladığınız oldu mu? Yoksa güzel hatırası bozulmasın diye hiç açmadıklarınız var mı? Birlikte oynadığınız kişilerin eksikliği hissi değiştiriyor mu? Ben en çok yanımdaki sandalyenin boşluğunu hissettim.