Birine "iyiyim" dediğinde, inanmasını mı istiyorsun gerçekten iyi olduğunu anlamasını mı?

Hepimiz yapıyoruz.

İçimiz paramparça, uykusuzuz, yorgunuz, canımız acıyor...

Biri soruyor "nasılsın?"

Otomatik cevap: "İyiyim."

Ama o "iyiyim"in içinde iki farklı istek saklı.

Bazen gerçekten inanmasını istiyorsun. Uzasın, sorgulamasın, deşmesin istiyorsun. Çünkü anlatacak gücün yok.

Bazen de tam tersi. "İyiyim" diyorsun ama içinden "ne olur anla iyi olmadığımı, ne olur bir kez daha sor, ne olur gitme" diye bağırıyorsun.

Sen hangisisin?

O "iyiyim" yalanını söylerken, karşındakinin inanıp gitmesini mi istiyorsun, yoksa gözlerinden anlayıp "hadi anlat, iyi değilsin sen" demesini mi bekliyorsun?