Yeni cihaz almak ihtiyaç mı, alışkanlık mı?

Eski telefon hâlâ arıyor, fotoğraf çekiyor, günü taşıyor. Yine de yeni model çıkınca eldeki birden yavaş hissedilir. Bu his her zaman arıza değildir. Karşılaştırma da yorar.

İhtiyaç, işin yarım kalmasıdır. Pil öğlene bitiyor, ekran okunmuyor, tamir masrafı yenisini geçiyorsa değişmek mantıklıdır. Alışkanlık ise “bir nesil geride kaldım” cümlesidir. O cümle reklamın dilidir. Cihaz, statü gibi taşınınca ömrü kısalır. İki yıllık telefon çöpe gider, çekmecede duran şarj aleti birikir. İkinci el ve tamir bu döngüyü yavaşlatır. Herkes aynı süreyi beklemek zorunda da değil. İşi görüntü, yazılım ya da sahada biten biri daha sık yeniler. Karar, başkasının kutusuna bakınca değil, son bir ay neyin aksadığı yazılınca netleşir.

Aksayan bir şey yoksa yeni cam yalnızca ağırlık ekler. Alma günü kısa bir sevinç verir. Üçüncü hafta aynı uygulamalar açılır. İhtiyaç olan, o sevinç değil, kesilmeyen bir iş günüdür.