Mesajı hep ben atıyorum; ben yazmasam konuşmayacağız galiba, sizce ne yapayım?

Birkaç aydır biriyle görüşüyorum. Yan yana gelince sohbetimiz güzel, gülüyoruz, zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum. Ama iş mesajlaşmaya gelince bütün hevesim kaçıyor. Günaydını ben yazıyorum, akşam nasıl geçti diye ben soruyorum, buluşmayı yine ben açıyorum. Yazınca da soğuk davranmıyor; uzun uzun cevap veriyor. O yüzden ilgisiz desem tam diyemiyorum. Geçen gün kendimi tuttum, hiç yazmadım. Akşama kadar ses çıkmadı, ertesi gün de öğlene doğru ben dayanamadım. Böyle hesap yapmayı sevmiyorum aslında ama insan biraz da merak edilmek istiyor. Bunu söylediğimde telefona pek bakmadığını anlattı. Gerçekten öyle biri olabilir, onu da haksız yere sıkıştırmak istemiyorum. Yine de bütün iletişimi ben ayakta tutuyormuşum gibi hissediyorum. Sizce bunu bir daha açıkça konuşmalı mıyım, yoksa biraz geri çekilip ne olacağını mı görmeliyim? Benzer bir şey yaşayanlar nasıl anladı karşısındakinin niyetini? İlk adımı hep aynı kişinin atması zamanla sizi de yordu mu? Belki ben fazla düşünüyorum ama bu belirsizlik yüzünden güzel geçen buluşmaların tadı da kaçıyor.