Çocukla arkadaş gibi olmak doğru mu?

Çocukken anne babamıza her şeyi rahatça anlatabildiğimiz anları hatırlamak güzel. Kimimiz böyle bir yakınlıkla büyüdük, kimimizse bazı konuları açmaya çekindik. Şimdi birçok aile, çocuklarıyla daha açık ve samimi bir iletişim kurmak istiyor.

Yine de “arkadaş gibi olmak” herkese aynı şeyi ifade etmiyor. Birine göre bu, çocuğun fikrini önemsemek ve onu yargılamadan dinlemek demek. Başkasına göre ise anne babanın gerektiğinde sınır koyabilmesini zorlaştıran bir yaklaşım. Özellikle çocuk büyüdükçe yakınlıkla sorumluluk arasındaki denge daha çok konuşuluyor.

Sizce bir çocuk, anne babasını hem kendisini anlayan biri hem de güvenebileceği bir rehber olarak görebilir mi? Kendi çocukluğunuzda hangi yaklaşım size iyi gelirdi? Aile içinde hem samimiyeti hem de saygıyı korumanın yolu sizce nedir?